چشمك هر ستاره اي نگاه دزدانه اوست كه مرا پيغام ميدهد كه

جمعه 5 مهر 1387   نویسنده : رضا قاسمي      

چشم يك روز گفت: ‌من وراي اين درّه ها کوهي كه با مه آبي پوشيده شده است را مي بينم. آيا زيبا نيست؟ گوش اين حرف را شنيد و گفت: امّا كوه كجاست من آن را نمي شنوم؟! سپس دست، لب به سخن گشود و گف

پنج شنبه 28 شهریور 1387   نویسنده : رضا قاسمي      

وقتي در سکوت مطلق در کوه قدم بر ميداري...

وقتي ص

دوشنبه 11 فروردین 1387   نویسنده : رضا قاسمي      

پنج شنبه 9 اسفند 1386   نویسنده : رضا قاسمي      

من آموخته امخواب ميديدم شب مرگ من است      فصل پاييزگل وبرگ من است

غسل دادند و كفن پوشاندنم             در ميان قبر خود خواباندنم

بگذار اين شهر با ديوارهاي بلندش و دختركان زيبايش

من را در قفس خود محبوس كند .

مني كه ديگر قدرت باز كردن پرهايم را براي عبور

از اين بلندي ها ندارم .

و بگذار غرق شوم در تنها درياچه كوچك اين شهر

زيرا كه دگر از شنا كردن در بيكران ها مي ترسم .

و بگذار درهمين هوا نفس بكشم

زيرا كه هواي تازه . دنياي تازه ، قلب تازه و زندگي

تازه مي خواهد و من از تازه ها مي گريزم

بگذار در همين شهر به خاك سپرده شوم

زيرا تنها اين زمين است كه مي تواند دست و پاشكستگان

را در خود محو كند .

زميني كه قدمهاي برهنگان را بر خود افتخار مي داند

 شعر از رضا قاسمي

خدا مشتي خاك را بر گرفت. مي خواست ليلي را بسازد، از خود در آن دميد و ليلي پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد. سالياني است كه ليلي عشق مي ورزد، ليلي بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق مي شود.
ليلي نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.
ليلي زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.
گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناري هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بي تاب بودند، توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود، دانه ها بي تابي كردند، انار ترك برداشت. خون انار روي دست ليلي چكيد. ليلي انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلي اش رسيد.
خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.
خدا ادامه داد: ليلي يك ماجراست، ماجرايي آكنده از من، ماجرايي كه بايد بسازيش.
شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.
آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلي هيچ گاه اتفاق نيفتاد.
اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلي اش را بسازد ...
خدا گفت: ليلي درد است، درد زادني نو، تولدي به دست خويش.
شيطان گفت: آسودگي ست، خيالي ست خوش.
خدا گفت: ليلي، رفتن است. عبور است و رد شدن.
شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.
خدا گفت: ليلي جستجوست. ليلي نرسيدن است و بخشيدن.
شيطان گفت: ليلي خواستن است، گرفتن و تملك
خدا گفت: ليلي سخت است، دير است و دور از دسترس
شيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...
و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايي زود، ليلي هاي ساده ي اينجايي، ليلي هايي نزديك لحظه اي.
خدا گفت: ليلي زندگي است، زيستني از نوعي ديگر.
ليلي جاوداني شد و شيطان ديگر نبود.
مجنون، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد. ليلي مي دانست كه مجنون نيامدني است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.
ليلي راه ها را آذين بست و دلش را چراغاني كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدني است.
خدا پس از هزار سال ليلي را مي نگريست، چراغاني دلش را، چشم به راهي اش را.
خدا به مجنون مي گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش مي داد.
خدا ثانيه ها را مي شمرد، صبوري ليلي را.
عشق درخت بود، ريشه مي خواست، صبوري ليلي ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.
سايه اش خنكي زمين شد، مردم خنكي اش را فهميدند، مردم زير سايه ي درخت ليلي باليدند.
ليلي هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلي ريشه مي كند.
خدا درخت ريشه دار را آب مي دهد.
مجنون نمي آيد، مجنون هرگز نمي آيد. مجنون نيامدني است، زيرا كه درخت ريشه مي خواهد.
ليلي قصه اش را دوباره خواند، براي هزارمين بار و مثل هربار ليلي قصه باز هم مرد. ليلي گريست و
گفت: كاش اين گونه نبود.
خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.
ليلي! قصه ات را عوض كن.
ليلي اما مي ترسيد، ليلي به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلي خو گرفته بود.
خدا گفت: ليلي عشق مي ورزد تا نميرد، دنيا ليلي زنده مي خواهد.
ليلي آه نيست، ليلي اشك نيست، ليلي معشوقي مرده در تاريخ نيست، ليلي زندگي است.
ليلي! زندگي كن.
اگر ليلي بميرد، ديگر چه كسي ليلي به دنيا بياورد؟ چه كسي گيسوان دختران عاشق را ببافد؟
چه كسي طعام نور را در سفره هاي خوشبختي بچيند؟ چه كسي غبار اندوه را از طاقچه هاي زندگي بروبد؟ چه كسي پيراهن عشق را بدوزد؟
ليلي! قصه ات را دوباره بنويس.
ليلي به قصه اش برگشت.
اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگي.
و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلي هاي ساده ي گمنام ...

شعر از خان عرفان نظر آهاري

هراسش نيست

قسم به آنچه بوده است بين ما برگرد

سهراب نيستم و پدرم تهمتن نبود . اما زخمي در پهلو دارم . زخمي که به دشنه اي تيز ، پدر برايم به يادگار گذاشته است . هز

چهار شنبه 13 تیر 1386   نویسنده : رضا قاسمي      

دستهايي كه در حال خدمتند مقدس تر از لبهايي هستند كه دعا ميخوانند.کوله پشتي ات کجاست؟
کفش کوه و کيسه خواب
بادگير و قمقمه
يک کمي غذا و آب

          مرا به دورترين قله ها نشان بدهيد<

پنج شنبه 20 اردیبهشت 1386   نویسنده : رضا قاسمي      

اي   دليران   آرزو دارم که كوه در شب چه شكوهي دارد           خرم آن جلكه كه كوهي دارد

چه باك از برف  ازسرما كه من از عشق تو داغم

در اين سرما و اين طوفان همه گرمم همه داغم

كه من گرم ازنگاه تو كه من گرم از صداي تو

كه من محو تماشايت                       كه من گرمم كه من داغم

تواي زيبا نگاه هم كن تواي زيبا صدايم كن

تواي معبود داغم كن                       كه من محتاج گرمايم

نگاه تو دواي من صداي تو شفاي من

غم هجرت فناي من                    مرو من تشنه وصلم

                                              شهرام آخوند زاده